วิทยานิพนธ์
2568 (พ.ศ.) / 2025 (ค.ศ.)
วิทยานิพนธ์
โครงการออกแบบมัสยิดไม้เพื่อส่งต่อภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่นสู่คนรุ่นใหม่ บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา
The wooden mosque to transmit local carpentry wisdom to the next generation, Huai Krathing Village, Krong Pinang, Yala Province
#มัสยิดไม้
#งานไม้พื้นบ้าน
#ภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่น
SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ
SDG-8: งานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ
SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน
SDG-12: การบริโภคและการผลิตที่ยั่งยืน
SDG-13: การรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
SDG-16: สันติภาพ ความยุติธรรม และสถาบันที่เข้มแข็ง
ผู้แต่ง (Creator)
หัวเรื่อง (Subject)
คำสำคัญ (Keywords)
ปีที่เผยแพร่ (Year)
คณะ (Faculty)
ภาษา (Language)
URI (Identifier)
ระดับปริญญา (Degree Level)
ชื่อปริญญา (Degree Name)
ประเภทปริญญา (Degree Type)
สาขาวิชา (Discipline)
ที่ปรึกษา (Advisor)
มหาวิทยาลัย/สถาบัน (University/Institution)
หน่วยงานที่มอบปริญญา (Grantor)
สถานที่ที่เกี่ยวข้อง (Spatial Coverage)
ช่วงเวลาที่ศึกษา (Temporal Coverage)
สิทธิ์การใช้งาน (Access Level)
สัญญาอนุญาต (License)
Dublin Core Metadata
| Element | Value |
|---|---|
| dc.title | โครงการออกแบบมัสยิดไม้เพื่อส่งต่อภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่นสู่คนรุ่นใหม่ บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา |
| dc.title.alternative | The wooden mosque to transmit local carpentry wisdom to the next generation, Huai Krathing Village, Krong Pinang, Yala Province |
| dc.contributor.author | อาฟิก แฮะ (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) |
| dc.date.accessioned | 2026-04-10T14:43:08+07:00 |
| dc.date.issued | 2025 |
| dc.date.issuedBE | 2568 |
| dc.description.abstract | ไม้ คือ วัสดุที่ใช้ในการประกอบสร้างบ้านเรือนของประเทศไทยมาตั้งแต่โบราณ ไม้ก่อเกิดเป็นวัฒนธรรมช่างไม้และภูมิปัญญาที่ส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น แสดงถึงรากเหง้าอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนและสังคม และถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ อย่างไรก็ดีมีการส่งต่อวัฒนธรรมเหล่านี่กันในหมู่ครอบครัว สายสกุลช่าง ดังเช่น “สล่า” ในภาคเหนือ “ช่าง” ในภาคกลาง หรือ “ตูเก” ในภาคใต้โดยเฉพาะในชุมชนมลายู ปัจจุบันมีการก่อสร้างรูปแบบใหม่ ทันสมัยรวดเร็วและแข็งแรงทำให้ผู้คนหันไปเลือกวิธีการดังกล่าว ส่งผลให้เกิดการละทิ้งมรดกที่มีคุณค่าและขาดการสืบทอดส่งผลให้ให้องค์ความรู้ด้านช่างไม้หายไป “แล้วจะทำอย่างไรให้มรดกทางวัฒนธรรมของช่างไม้ยังคงอยู่และสืบสานต่อไปได้โดยเฉพาะในบริบทของมลายู?” ตูเก คือ ผู้รังสรรค์วัฒนธรรมช่างไม้ท้องถิ่นที่มีคุณค่าด้านสถาปัตยกรรม เช่น มัสยิดไม้วาดีลฮูเซ็น (มัสยิด300ปี) จังหวัดนราธิวาส หรือมัสยิดไม้อาโห (มัสยิด400ปี) จังหวัดปัตตานี อย่างไรก็ดี เมื่อตูเกไม่มีผู้การสืบสารและได้รับองค์ความรู้จึงส่งผลให้มัสยิดหรือสถาปัตยกรรมไม้อื่นๆ ขาดการดูแลซ่อมอย่างถูกวิธี รวมไปถึงขาดการต่อยอดความรู้ใหม่ในการพัฒนาสถาปัตยกรรมไม้พื้นถิ่นมลายูในอนาคต ในประญี่ปุ่นมีการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านช่างไม้ผ่านสถาปัตยกรรม ดังเช่น ศาลเจ้าอิเสะ มีการรื้อสร้างประกอบทุก 20 ปีให้คนรุ่นใหม่ได้มีความรู้การสร้างในรูปแบบพื้นถิ่นดั้งเดิม (ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข/2019) “หากจะส่งต่อภูมิปัญญาแบบชาวบ้านญี่ปุ่นในวัฒนธรรมมลายู ควรมีลักษณะอย่างไร?” ชุมชนห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวัดยะลา เป็นชุมชนช่างไม้มุสลิม (แวกาจิ/2568) ที่มีการตั้งถิ่นฐาน จากการเปิดป่าโดยกลุ่มช่างไม้ชาวบ้านมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับไม้ในป่าและพัฒนาการสร้างบ้านแบบตนเอง ซึ่งชุมชนนี้ยังคงหลงเหลือภูมิปัญญาดั้งเดิมด้านเทคนิคการก่อสร้างและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นโดยเฉพาะผู้มีความรู้ด้านช่างไม้ อาศัยศาสนสถานที่ทำหน้าที่รวมผู้คนเป็นเครื่องมือในการรักษาภูมิปัญญาไม้ท้องถิ่น โดยใช้การมีส่วนร่วมในการก่อสร้างมัสยิดด้วยมือของชาวชุมชนการสร้างวัฒนธรรมนี้ไม่ได้ยึดโย่งรูปแบบเดิม ทว่านำองค์ความรู้ต่อยอดเป็นสถาปัตยกรรมมัสยิดไม้ร่วมสมัยเหมาะกับคนปัจจุบันและสร้างโดยคนปัจจุบัน (ยางนาสตูดิโอ,2023) โครงการออกแบบมัสยิดไม้เพื่อส่งต่อภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่นสู่คนรุ่นใหม่ บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา เป็นโครงการที่มีแนวคิดที่จะส่งต่อองค์ความรู้ผ่านผู้คนในชุมชน โดยอาศัยเทคนิควิธีแบบชาวบ้านในการก่อร่างสร้างสถาปัตยกรรมมัสยิด ในโครงการใช้พื้นที่มัสยิดเดิมและต่อขยายเพิ่มพื้นที่ก่อสร้างจำนวน 4.7 ไร่จากการบริจาคที่ดินของชาวชุมชนรวมไปถึงการได้รับแหล่งทุนจากภายนอก โครงการประกอบด้วยมัสยิดไม้ทำมือรองรับการละหมาด พื้นที่ลานกิจกรรมพิเศษและรองรับการละหมาดในวันสำคัญ โครงการวางแผนในการรื้อมัสยิดหลังเดิม โดยการเริ่มปลูกไม้หลุมพอ46ต้นและไม้ตะเคียน26ต้น เมื่อครบ20-40ปี จะมีการโค่นไม้และรื้อถอนมัสยิดหลังเดิม และนำมาปูพื้นเป็นฐานรากของมัสยิดไม้ตะเคียนจะถูกทำเป็นโครงสร้าง และไม้หลุมพอจะถูกแปรรูปเป็นพื้น ฝ้า ของมัสยิด มัสยิดทำมือเป็นแนวหลักคิดในการก่อรูปด้วยวิธีและเทคนิกแบบท้องถิ่นที่มีความง่ายและตรงไปตรงมา ถอดประกอบได้เป็นชิ้นส่วนขนาดเล็ก ที่ชาวบ้านรวมกันโค่น แปรรูป และลาย และประกอบมัสยิดจะถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่เพื่อทุกคนและทุกช่วงวัย มีอาคารประกอบเป็นเป็นอาคารเรียนรู้วัฒนธรรมอิสลาม ช่างไม้และห้องน้ำและที่อาบน้ำละหมาด ผลลัพธ์ คือ คู่มือประกอบมัสยิดที่สามารถส่งต่อเป็นมรดกทางวัฒนะธรรมให้ผู้คนได้เข้ามาศึกษาเรียนรู้วัฒนธรรมช่างไม้แบบตูเก สถาปัตยกรรมถือเป็นเครื่องมือการเรียนรู้ ที่ผู้คนสามารถเรียนรู้ได้ยั่งยืน |
| dc.description.abstract | Wood has been used as a primary material for building houses in Thailand since ancient times. It has given rise to a culture of craftsmanship and accumulated wisdom that has been passed down from generation to generation, reflecting the cultural identity and roots of communities and society. This body of knowledge is considered an Intangible Cultural Heritage. Traditionally, such knowledge has been transmitted within families or lineages of craftsmen, known by different names in each region—for example, “Sala” in the North, “Chang” in the Central region, and “Tuke” in the South, particularly within Malay communities. However, with the emergence of modern construction methods that are faster, stronger, and more convenient, people have increasingly turned away from traditional practices. As a result, valuable cultural heritage is being abandoned, and the continuity of woodworking knowledge is diminishing. This raises the question: how can this cultural heritage of craftsmanship be preserved and sustained, particularly within the Malay context? “Tuke” refers to local master craftsmen who create valuable architectural works, such as Wadi Al-Hussein Wooden Mosque (the 300-year-old mosque) in Narathiwat and Aho Wooden Mosque (the 400-year-old mosque) in Pattani. However, as there are fewer successors to inherit and continue this knowledge, these mosques and other wooden architectures often lack proper maintenance and restoration, as well as opportunities for further development. In Japan, knowledge of traditional carpentry is transmitted through architecture itself—for example, Ise Shrine is reconstructed every 20 years, allowing new generations to learn traditional construction techniques (Teerapun Leelawanasuk, 2019). This leads to the question: how can a similar model of knowledge transmission be adapted within the Malay cultural context? Ban Huai Krathing, located in Krong Pinang District, Yala Province, is a Muslim woodworking community (Waekaji, 2025) that originated from forest-clearing settlements established by local craftsmen. The community has a strong relationship with forest resources and has developed its own construction traditions. It still retains traditional knowledge in construction techniques and vernacular architecture, particularly among skilled woodworkers. This project proposes to use a mosque as a tool to gather people and sustain local woodworking knowledge through participatory construction. Rather than strictly preserving traditional forms, the project adapts and extends existing knowledge into a contemporary wooden mosque suitable for present-day users and built by the present generation (Yangnar Studio, 2023; Kéré Architecture, 2001; Kundoo Architects, 2000). The project, “Wooden Mosque Design for Transferring Local Malay Carpentry Knowledge to the New Generation,” located in Ban Huai Krathing, Krong Pinang District, Yala Province, aims to transmit knowledge through community participation, using vernacular construction techniques in the making of the mosque. The project utilizes the existing mosque site and expands it to approximately 4.7 rai, with land donated by the community and financial support from external organizations such as the Organisation of Islamic Cooperation (OIC), Dubai Charity Association, and WAMY. The project consists of a handcrafted wooden mosque for daily prayers, an activity courtyard for special events and Friday prayers, as well as supporting facilities. In the long term, the project plans for the gradual replacement of the existing mosque by planting 46 Lumpho trees and 26 Takian trees. After 20–40 years, these trees will be harvested, and the existing mosque will be dismantled. The harvested wood will be reused in the new construction: Takian wood will serve as the primary structural system, while Lumpho wood will be processed into floor and ceiling elements. The design emphasizes simple and straightforward vernacular construction techniques, with a modular system that can be disassembled into small components. This allows community members to participate in every stage—from cutting trees and processing materials to carving details and assembling the structure. The mosque is designed as an inclusive space for all ages and functions, including religious activities, cultural learning spaces for Islamic studies and carpentry, as well as service areas such as restrooms and ablution facilities. The outcome of the project is a construction manual for the mosque, which serves as a transferable cultural heritage, enabling people to study and learn traditional “Tuke” carpentry. In this way, architecture becomes a tool for sustainable learning and cultural continuity. |
| dc.format.extent | 20,793,430 bytes (19.83 MB) |
| dc.format.mimetype | application/pdf |
| dc.format.checksum | sha256:e9789de507d16343182729acf4085ad861ae2876975a29e2000c9ae5d8d48664 |
| dc.identifier.uri | https://sar.trang.psu.ac.th/id/56 |
| dc.language.iso | tha |
| dc.publisher | Prince of Songkla University, Trang Campus |
| dc.subject | มัสยิด--การออกแบบ |
| dc.subject | ภูมิปัญญาท้องถิ่น |
| dc.subject | การออกแบบสถาปัตยกรรม |
| dc.subject.keyword | มัสยิดไม้ |
| dc.subject.keyword | งานไม้พื้นบ้าน |
| dc.subject.keyword | ภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่น |
| dc.type | วิทยานิพนธ์ |
| dc.rights | Public |
| dc.rights.license | CC BY-NC-ND 4.0 - แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง |
| dc.faculty | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.contributor.advisor | วิสุทธิ์ นุชนาบี |
| dc.degree.discipline | สาขาวิชาสถาปัตยกรรม |
| dc.degree.grantor | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง |
| dc.degree.name | สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต |
| dc.degree.type | Bachelor |
| dc.degree.level | Bachelor |
| dc.coverage.spatial | บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา |
| dc.coverage.temporal | พ.ศ 2568 - 2569 |
| dc.subject.sdg | SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ |
| dc.subject.sdg | SDG-8: งานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ |
| dc.subject.sdg | SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน |
| dc.subject.sdg | SDG-12: การบริโภคและการผลิตที่ยั่งยืน |
| dc.subject.sdg | SDG-13: การรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ |
| dc.subject.sdg | SDG-16: สันติภาพ ความยุติธรรม และสถาบันที่เข้มแข็ง |
บทคัดย่อ (Abstract)
ภาษาไทย (Thai)
ไม้ คือ วัสดุที่ใช้ในการประกอบสร้างบ้านเรือนของประเทศไทยมาตั้งแต่โบราณ ไม้ก่อเกิดเป็นวัฒนธรรมช่างไม้และภูมิปัญญาที่ส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น แสดงถึงรากเหง้าอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนและสังคม และถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ อย่างไรก็ดีมีการส่งต่อวัฒนธรรมเหล่านี่กันในหมู่ครอบครัว สายสกุลช่าง ดังเช่น “สล่า” ในภาคเหนือ “ช่าง” ในภาคกลาง หรือ “ตูเก” ในภาคใต้โดยเฉพาะในชุมชนมลายู ปัจจุบันมีการก่อสร้างรูปแบบใหม่ ทันสมัยรวดเร็วและแข็งแรงทำให้ผู้คนหันไปเลือกวิธีการดังกล่าว ส่งผลให้เกิดการละทิ้งมรดกที่มีคุณค่าและขาดการสืบทอดส่งผลให้ให้องค์ความรู้ด้านช่างไม้หายไป “แล้วจะทำอย่างไรให้มรดกทางวัฒนธรรมของช่างไม้ยังคงอยู่และสืบสานต่อไปได้โดยเฉพาะในบริบทของมลายู?” ตูเก คือ ผู้รังสรรค์วัฒนธรรมช่างไม้ท้องถิ่นที่มีคุณค่าด้านสถาปัตยกรรม เช่น มัสยิดไม้วาดีลฮูเซ็น (มัสยิด300ปี) จังหวัดนราธิวาส หรือมัสยิดไม้อาโห (มัสยิด400ปี) จังหวัดปัตตานี อย่างไรก็ดี เมื่อตูเกไม่มีผู้การสืบสารและได้รับองค์ความรู้จึงส่งผลให้มัสยิดหรือสถาปัตยกรรมไม้อื่นๆ ขาดการดูแลซ่อมอย่างถูกวิธี รวมไปถึงขาดการต่อยอดความรู้ใหม่ในการพัฒนาสถาปัตยกรรมไม้พื้นถิ่นมลายูในอนาคต ในประญี่ปุ่นมีการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านช่างไม้ผ่านสถาปัตยกรรม ดังเช่น ศาลเจ้าอิเสะ มีการรื้อสร้างประกอบทุก 20 ปีให้คนรุ่นใหม่ได้มีความรู้การสร้างในรูปแบบพื้นถิ่นดั้งเดิม (ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข/2019) “หากจะส่งต่อภูมิปัญญาแบบชาวบ้านญี่ปุ่นในวัฒนธรรมมลายู ควรมีลักษณะอย่างไร?” ชุมชนห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวัดยะลา เป็นชุมชนช่างไม้มุสลิม (แวกาจิ/2568) ที่มีการตั้งถิ่นฐาน จากการเปิดป่าโดยกลุ่มช่างไม้ชาวบ้านมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับไม้ในป่าและพัฒนาการสร้างบ้านแบบตนเอง ซึ่งชุมชนนี้ยังคงหลงเหลือภูมิปัญญาดั้งเดิมด้านเทคนิคการก่อสร้างและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นโดยเฉพาะผู้มีความรู้ด้านช่างไม้ อาศัยศาสนสถานที่ทำหน้าที่รวมผู้คนเป็นเครื่องมือในการรักษาภูมิปัญญาไม้ท้องถิ่น โดยใช้การมีส่วนร่วมในการก่อสร้างมัสยิดด้วยมือของชาวชุมชนการสร้างวัฒนธรรมนี้ไม่ได้ยึดโย่งรูปแบบเดิม ทว่านำองค์ความรู้ต่อยอดเป็นสถาปัตยกรรมมัสยิดไม้ร่วมสมัยเหมาะกับคนปัจจุบันและสร้างโดยคนปัจจุบัน (ยางนาสตูดิโอ,2023) โครงการออกแบบมัสยิดไม้เพื่อส่งต่อภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่นสู่คนรุ่นใหม่ บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา เป็นโครงการที่มีแนวคิดที่จะส่งต่อองค์ความรู้ผ่านผู้คนในชุมชน โดยอาศัยเทคนิควิธีแบบชาวบ้านในการก่อร่างสร้างสถาปัตยกรรมมัสยิด ในโครงการใช้พื้นที่มัสยิดเดิมและต่อขยายเพิ่มพื้นที่ก่อสร้างจำนวน 4.7 ไร่จากการบริจาคที่ดินของชาวชุมชนรวมไปถึงการได้รับแหล่งทุนจากภายนอก โครงการประกอบด้วยมัสยิดไม้ทำมือรองรับการละหมาด พื้นที่ลานกิจกรรมพิเศษและรองรับการละหมาดในวันสำคัญ โครงการวางแผนในการรื้อมัสยิดหลังเดิม โดยการเริ่มปลูกไม้หลุมพอ46ต้นและไม้ตะเคียน26ต้น เมื่อครบ20-40ปี จะมีการโค่นไม้และรื้อถอนมัสยิดหลังเดิม และนำมาปูพื้นเป็นฐานรากของมัสยิดไม้ตะเคียนจะถูกทำเป็นโครงสร้าง และไม้หลุมพอจะถูกแปรรูปเป็นพื้น ฝ้า ของมัสยิด มัสยิดทำมือเป็นแนวหลักคิดในการก่อรูปด้วยวิธีและเทคนิกแบบท้องถิ่นที่มีความง่ายและตรงไปตรงมา ถอดประกอบได้เป็นชิ้นส่วนขนาดเล็ก ที่ชาวบ้านรวมกันโค่น แปรรูป และลาย และประกอบมัสยิดจะถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่เพื่อทุกคนและทุกช่วงวัย มีอาคารประกอบเป็นเป็นอาคารเรียนรู้วัฒนธรรมอิสลาม ช่างไม้และห้องน้ำและที่อาบน้ำละหมาด ผลลัพธ์ คือ คู่มือประกอบมัสยิดที่สามารถส่งต่อเป็นมรดกทางวัฒนะธรรมให้ผู้คนได้เข้ามาศึกษาเรียนรู้วัฒนธรรมช่างไม้แบบตูเก สถาปัตยกรรมถือเป็นเครื่องมือการเรียนรู้ ที่ผู้คนสามารถเรียนรู้ได้ยั่งยืน
ภาษาอังกฤษ (English)
Wood has been used as a primary material for building houses in Thailand since ancient times. It has given rise to a culture of craftsmanship and accumulated wisdom that has been passed down from generation to generation, reflecting the cultural identity and roots of communities and society. This body of knowledge is considered an Intangible Cultural Heritage. Traditionally, such knowledge has been transmitted within families or lineages of craftsmen, known by different names in each region—for example, “Sala” in the North, “Chang” in the Central region, and “Tuke” in the South, particularly within Malay communities. However, with the emergence of modern construction methods that are faster, stronger, and more convenient, people have increasingly turned away from traditional practices. As a result, valuable cultural heritage is being abandoned, and the continuity of woodworking knowledge is diminishing. This raises the question: how can this cultural heritage of craftsmanship be preserved and sustained, particularly within the Malay context? “Tuke” refers to local master craftsmen who create valuable architectural works, such as Wadi Al-Hussein Wooden Mosque (the 300-year-old mosque) in Narathiwat and Aho Wooden Mosque (the 400-year-old mosque) in Pattani. However, as there are fewer successors to inherit and continue this knowledge, these mosques and other wooden architectures often lack proper maintenance and restoration, as well as opportunities for further development. In Japan, knowledge of traditional carpentry is transmitted through architecture itself—for example, Ise Shrine is reconstructed every 20 years, allowing new generations to learn traditional construction techniques (Teerapun Leelawanasuk, 2019). This leads to the question: how can a similar model of knowledge transmission be adapted within the Malay cultural context? Ban Huai Krathing, located in Krong Pinang District, Yala Province, is a Muslim woodworking community (Waekaji, 2025) that originated from forest-clearing settlements established by local craftsmen. The community has a strong relationship with forest resources and has developed its own construction traditions. It still retains traditional knowledge in construction techniques and vernacular architecture, particularly among skilled woodworkers. This project proposes to use a mosque as a tool to gather people and sustain local woodworking knowledge through participatory construction. Rather than strictly preserving traditional forms, the project adapts and extends existing knowledge into a contemporary wooden mosque suitable for present-day users and built by the present generation (Yangnar Studio, 2023; Kéré Architecture, 2001; Kundoo Architects, 2000). The project, “Wooden Mosque Design for Transferring Local Malay Carpentry Knowledge to the New Generation,” located in Ban Huai Krathing, Krong Pinang District, Yala Province, aims to transmit knowledge through community participation, using vernacular construction techniques in the making of the mosque. The project utilizes the existing mosque site and expands it to approximately 4.7 rai, with land donated by the community and financial support from external organizations such as the Organisation of Islamic Cooperation (OIC), Dubai Charity Association, and WAMY. The project consists of a handcrafted wooden mosque for daily prayers, an activity courtyard for special events and Friday prayers, as well as supporting facilities. In the long term, the project plans for the gradual replacement of the existing mosque by planting 46 Lumpho trees and 26 Takian trees. After 20–40 years, these trees will be harvested, and the existing mosque will be dismantled. The harvested wood will be reused in the new construction: Takian wood will serve as the primary structural system, while Lumpho wood will be processed into floor and ceiling elements. The design emphasizes simple and straightforward vernacular construction techniques, with a modular system that can be disassembled into small components. This allows community members to participate in every stage—from cutting trees and processing materials to carving details and assembling the structure. The mosque is designed as an inclusive space for all ages and functions, including religious activities, cultural learning spaces for Islamic studies and carpentry, as well as service areas such as restrooms and ablution facilities. The outcome of the project is a construction manual for the mosque, which serves as a transferable cultural heritage, enabling people to study and learn traditional “Tuke” carpentry. In this way, architecture becomes a tool for sustainable learning and cultural continuity.