ค้นหาผลงานวิชาการ

Understanding destination image perceptions is critical for tourism destinations seeking to maintain competitive advantage and foster visitor loyalty. While the traditional literature suggests that first-time and repeat visitors differ significantly in their cognitive and affective destination image perceptions due to experiential differences, emerging evidence from destinations with established branding challenges these conventional assumptions. Thailand, as a globally prominent destination with sustained branding initiatives since 1998, provides an ideal context for examining whether visitor experience moderates destination image formation and loyalty outcomes. This study investigates differences in cognitive and affective destination image perceptions and destination loyalty between first-time and repeat international travellers to Thailand, applying the cognitive–affective–behavioural (CAB) model to examine how these constructs influence revisit and recommendation intentions across visitor segments. Data were collected from 392 international tourists visiting three major southern coastal destinations in Thailand (Phuket, Krabi, and Phang-Nga) through face-to-face surveys using purposive sampling. The sample comprised 185 first-time travellers and 207 repeat visitors. Partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) with multigroup analysis was employed to examine structural relationships and test for significant differences between visitor cohorts using parametric, Welch–Satterthwaite, and permutations tests. Contrary to theoretical expectations, multigroup analysis revealed no statistically significant differences between first-time and repeat travellers across all examined pathways (all permutation p-values > 0.05). Both groups demonstrated equivalent perceptions regarding how cognitive image influences affective image, and how these dimensions affect revisit and recommendation intentions. Affective image emerged as the dominant predictor of destination loyalty for both segments, while cognitive image primarily served as an enabler of emotional responses. These findings challenge traditional assumptions about experiential differences between visitor types suggesting that mature destinations with consistent long-term branding may achieve perceptual uniformity that transcends direct experience. Destination marketing organizations should implement unified rather than segmented strategies, prioritizing emotional engagement mechanisms over rational attribute promotion to cultivate destination loyalty across all visitor segments. However, these findings are specific to coastal leisure destination and may not fully generalize to other destination types.

Increasing awareness of sustainability issues, together with ever‐changing technological disruption, has led enterprises, especially in emerging markets, to invest more in digital technologies to enhance their sustainable competitiveness in the market. Relying on 163 firm‐year observations covering the years 2019–2023 from Indonesia, Malaysia, and Thailand, we explore the effects of digital transformation (DT) on the corporate sustainability performance. Our findings support resource‐based view theory , suggesting the adoption of digital technology by firms primarily drives their sustainability performance, particularly in environmental and social domains. To ensure the robustness of our main findings, we perform several robust tests, including the 2SLS IV method, panel fixed‐effect regression, and quantile regression. The practical implications of our findings highlight the importance for both listed companies and regulators in developing corporate and national digital strategies aimed at improving the corporate sustainability performance of the country.

The structural complexity of Chinese characters presents significant challenges in handwriting evaluation, particularly in educational contexts where accuracy and efficiency are paramount. To address the limitations of traditional assessment methods and explore the potential of technological solutions, this study compared teacher-led and Optical Character Recognition (OCR)-based assessments of Chinese handwriting, focusing on time efficiency, scoring accuracy, and teachers' perspectives on the evaluation process. Utilizing a sequential mixed-methods explanatory design, the research involved 50 Thai 12th-grade students majoring in Chinese at a public high school in Thailand, as well as three experienced Chinese language teachers. Quantitative data were collected through a paired sample t-test, which revealed that OCR assessments were significantly faster than teacher-led evaluations (Mean = .36 vs. 5.39 min; t (49) = 16.56, p < 0.001) but consistently scored lower (Mean = 24.36 vs. 31.36; t (49) = 7.3, p < 0.001). Qualitative data from thematic analysis of teacher narratives emphasized the efficiency and physical ease provided by OCR technology, though concerns were raised about its reliance on internet connectivity and inability to interpret nuanced handwriting features. Teachers expressed contrasting views, with some advocating for manual evaluation's accuracy and others favoring the hybrid use of OCR as a preliminary tool to optimize efficiency without compromising precision. The findings accentuate the potential of integrating OCR technology into handwriting assessment while addressing its limitations, offering practical implications for enhancing Chinese language instruction and evaluation in diverse educational contexts.

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาคอนกรีตบล็อกผสมเปลือกเมล็ดยางพาราบด (พันธุ์ RRIM600) ซึ่งเป็นวัสดุเหลือทิ้งจากการเกษตรที่มีปริมาณมาก มีน้ำหนักเบา มีความแข็งแรงเนื่องจากมีส่วนประกอบของเซลลูโลสสูง เพื่อเป็นวัสดุทดแทนมวลรวมหยาบ (หินเกล็ด) ซึ่งช่วยเพิ่มคุณสมบัติในความเป็นฉนวนกันความร้อน ลดน้ำหนัก และลดต้นทุนการผลิต โดยไม่ส่งผลต่อค่าความต้านทานแรงอัด (≥ 2.5 MPa) เมื่อเปรียบเทียบกับเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรม (มอก. 58-2533) รวมถึงศึกษาเปรียบเทียบค่าสัมประสิทธิ์การนำความร้อน (k) คุณสมบัติด้านอุณหภูมิภายในอาคารภาคสนาม โดยใช้เปลือกเมล็ดยางพาราแทนที่หินเกล็ดในอัตราส่วนร้อยละ 0–100 (ช่วงห่างร้อยละ 10) โดยน้ำหนัก พบว่า อัตราส่วนที่เหมาะสมที่สุดคือ การแทนที่ร้อยละ 20 โดยน้ำหนัก (สัดส่วน A2) ซึ่งให้ค่าความต้านทานแรงอัดเฉลี่ย 4.98 MPa มีน้ำหนักลดลงร้อยละ 10.58 โดยเทียบกับคอนกรีตบล็อกที่ไม่ผสมเปลือกเมล็ดยางพารา (สัดส่วน A0) เมื่อขึ้นรูปเป็นคอนกรีตบล็อกมาตรฐานขนาด 19 x 39 x 7 ซม. พบว่า น้ำหนักลดลงร้อยละ 7.00 เมื่อเทียบกับคอนกรีตบล็อกที่มีขายทั่วไป ค่าสัมประสิทธิ์การนำความร้อนเฉลี่ยลดลงร้อยละ 18.87 เมื่อเทียบกับคอนกรีตบล็อกที่ไม่ผสมเปลือกเมล็ดยางพารา (สัดส่วน A0) และลดลงร้อยละ 21.40 เมื่อเทียบกับคอนกรีตบล็อกที่มีขายทั่วไป แสดงถึงประสิทธิภาพในการเป็นฉนวนกันความร้อน ในด้านการทดสอบด้านอุณหภูมิในอาคารจำลองภาคสนาม พบว่า อุณหภูมิสูงสุดภายในอาคารจำลองช่วงเวลากลางวันของอาคารที่ก่อผนังด้วยคอนกรีตบล็อกผสมเปลือกเมล็ดยางพาราต่ำกว่าอาคารจำลองที่ก่อผนังด้วยคอนกรีตบล็อกทั่วไป 1.04 °C อีกทั้งยังช่วยลดต้นทุนในการผลิตลงได้โดยมีราคาต่ำกว่าคอนกรีตบล็อกตามท้องตลาดร้อยละ 7.70 งานวิจัยนี้จึงชี้ให้เห็นถึงศักยภาพของเปลือกเมล็ดยางพาราในการพัฒนาเป็นวัสดุก่อสร้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เพิ่มมูลค่าเศษวัสดุจากอุตสาหกรรมยางพารา ประหยัดพลังงาน และช่วยลดต้นทุนการก่อสร้างลงได้

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระดับความซ้ าและความคล้ายคลึงในผลงานทางวิชาการที่ส่งตรวจด้วย โปรแกรม Turnitin และเพื่อหาแนวทางป้องกันการคัดลอกผลงานทางวิชาการโดยมิชอบ วิธีการศึกษาได้รวบรวมข้อมูลจาก ไฟล์เอกสาร 26 ชิ้น ซึ่งส่งตรวจในระหว่างเดือนมิถุนายน 2565 ถึงเดือน ธันวาคม 2565 และวิเคราะห์ข้อมูลจากรายงาน ต้นฉบับ (Originality Report) ผลการศึกษาพบว่า เอกสารที่มีความคล้ายคลึงเกิน 25% ส่วนใหญ่มีปัญหาจุดที่ต้องแก้ไข ในขณะที่เอกสารที่มีความซ้ าต่ ากว่า 25% ยังพบจุดที่ต้องปรับปรุงบางส่วน นอกจากนี้ผลการศึกษายังให้ความส าคัญในการ พัฒนาทักษะการเขียนเชิงวิชาการ เช่น การสรุปความ การถอดความ และการอ้างอิงที่เหมาะสม เพื่อช่วยลดปัญหาการ คัดลอกผลงานทางวิชาการโดยมิชอบ โปรแกรม Turnitin จึงเป็นเครื่องมือหนึ่งที่ส าคัญในการช่วยส่งเสริมจริยธรรมทาง วิชาการในมหาวิทยาลัย

การสร้างแพลตฟอร์มส่งคำขอใช้บริการสารสนเทศของห้องสมุดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแพลตฟอร์มสำหรับส่งคำขอใช้บริการสารสนเทศในรูปแบบของแบบฟอร์มดิจิทัล โดยนำเครื่องมือจากไมโครซอฟต์ ซึ่งประกอบด้วย Microsoft Forms, SharePoint และ Power Automate ที่ช่วยให้การขอใช้บริการสามารถทำได้ทุกที่ทุกเวลา แพลตฟอร์มบริการของห้องสมุด จัดแบ่งเป็น 4 ส่วน ดังนี้ 1) บริการสนับสนุนการวิจัย 2) บริการทรัพยากรสารสนเทศ 3) บริการสมาชิกห้องสมุด และ 4) บริการอื่น ๆ ผู้ใช้สามารถกรอกข้อมูลคำขอใช้บริการผ่าน Microsoft Forms โดยข้อมูลถูกจัดเก็บใน SharePoint และใช้ Power Automate จัดการ Workflow เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการบริการและลดข้อผิดพลาด การประเมินผลของโครงการเป็นการศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้ที่มีต่อระบบเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากรที่ใช้บริการของห้องสมุดที่กรอกข้อมูลผ่านแบบฟอร์มดิจิทัล เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถามออนไลน์ทาง Microsoft Form สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือ ค่าเฉลี่ย (Mean) และอัตราส่วนร้อยละ (Percentage) ผู้ใช้ห้องสมุดมีความพึงพอใจต่อแพลตฟอร์มส่งคำขอใช้บริการในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะในด้านความเร็วในการตอบสนองของแบบฟอร์ม การพัฒนาแพลตฟอร์มนี้จะช่วยให้ห้องสมุดสามารถให้บริการที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นและมีความสอดคล้องกับการใช้งานในยุคดิจิทัล