วิทยานิพนธ์
2568 (พ.ศ.) / 2025 (ค.ศ.)
วิทยานิพนธ์
โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร
An experimental architectural design for social spaces of displaced Warung Melayu communities in Ramkhamhaeng 53, Bangkok
#พื้นที่ทางสังคม
#การออกแบบเชิงทดลอง
#ชุมชนพลัดถิ่น
#ชาวแวรุงนายู
SDG-10: ลดความเหลื่อมล้ำ
SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน
SDG-16: สันติภาพ ความยุติธรรม และสถาบันที่เข้มแข็ง
ผู้แต่ง (Creator)
หัวเรื่อง (Subject)
คำสำคัญ (Keywords)
ปีที่เผยแพร่ (Year)
คณะ (Faculty)
ภาษา (Language)
URI (Identifier)
ระดับปริญญา (Degree Level)
ชื่อปริญญา (Degree Name)
ประเภทปริญญา (Degree Type)
สาขาวิชา (Discipline)
ที่ปรึกษา (Advisor)
มหาวิทยาลัย/สถาบัน (University/Institution)
หน่วยงานที่มอบปริญญา (Grantor)
สถานที่ที่เกี่ยวข้อง (Spatial Coverage)
ช่วงเวลาที่ศึกษา (Temporal Coverage)
สิทธิ์การใช้งาน (Access Level)
สัญญาอนุญาต (License)
Dublin Core Metadata
| Element | Value |
|---|---|
| dc.title | โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร |
| dc.title.alternative | An experimental architectural design for social spaces of displaced Warung Melayu communities in Ramkhamhaeng 53, Bangkok |
| dc.contributor.author | อัลล์อามีน ดาโอะ (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) |
| dc.date.accessioned | 2026-04-10T01:10:33+07:00 |
| dc.date.issued | 2025 |
| dc.date.issuedBE | 2568 |
| dc.description.abstract | ปรากฏการณ์การย้ายถิ่นสู่เมืองของ “ผู้ไม่คุ้นเมือง” หรือประชากรแฝง เป็นหนึ่งในกลไกสำคัญของการขยายตัวของกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศไทย ผลสำรวจจากเว็บไซต์กรุงเทพธุรกิจพบว่ากว่าร้อยละ 50 ของประชากรในเมืองเป็นผู้ที่ย้ายมาจากต่างจังหวัดเพื่อการศึกษา การทำงาน หรือการอยู่อาศัย (Garip & Curran, 2014) สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นในการพัฒนาเมืองให้สามารถรองรับและตอบสนองต่อความต้องการของประชากรที่มีความหลากหลาย โดยเฉพาะผู้ที่ต้องปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตเมืองเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงกลุ่มเยาวชนมลายูในย่านรามคำแหง กลุ่มเยาวชนมลายู หรือที่เรียกในภาษาพื้นถิ่นว่า “แวรุงนายู” คือเยาวชนมลายูจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ย้ายถิ่นเข้าสู่กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในย่านรามคำแหง เพื่อแสวงหาโอกาสทางการศึกษาและอาชีพ พร้อมทั้งนำวิถีชีวิต ภาษา และอัตลักษณ์ของตนมาก่อรูปเป็น “ชุมชนมลายูกลางเมือง” ที่มีลักษณะของการ “ร่วมฝัน” และ “ร่วมสู้” อย่างไรก็ตาม แม้กรุงเทพมหานครจะมีการจัดเตรียมพื้นที่สาธารณะรองรับกิจกรรมอย่างหลากหลาย เช่น ตลาดนัด สวนสาธารณะ หรือพื้นที่เปิดโล่งต่าง ๆ แต่ด้วยรูปแบบการใช้ชีวิตตลอด 24 ชั่วโมงของแวรุงนายู ซึ่งประกอบด้วยการเรียน การทำงานเพื่อส่งเสียตนเอง และการพักผ่อนที่มีช่วงเวลาแตกต่างกัน ส่งผลให้ “พื้นที่ทางสังคม” ในความหมายเชิงวัฒนธรรมเดิมไม่สามารถเกิดขึ้นในพื้นที่สาธารณะหลักของเมืองได้ หากแต่ไปปรากฏอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กหรือพื้นที่เศษเหลือของเมือง เช่น ตรอก ซอกซอย หรือพื้นที่ริมคลองแสนแสบ ในรูปแบบของร้านน้ำชาและร้านอาหารพื้นถิ่น ซึ่งสะท้อนการปรับตัวของวัฒนธรรมในบริบทเมืองร่วมสมัย ทั้งนี้ แนวคิดการสร้างพื้นที่ที่เอื้อต่อการเชื่อมโยงผู้คนสามารถพบได้ในงานออกแบบร่วมสมัย ดังเช่น ในสหรัฐอเมริกา Heatherwick Studio ได้ออกแบบ Little Island Park (2021) พื้นที่สาธารณะที่ทำให้ผู้คนเมืองรู้สึกเป็นชุมชน และในประเทศญี่ปุ่น Nishizawa ได้ออกแบบ Teshima Art Museum (2010) สถาปัตยกรรมที่ออกแบบมาเพื่อสร้างความสงบร่วมกันของผู้คน ซึ่งล้วนมุ่งสร้างประสบการณ์ร่วมและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนในบริบทเมือง โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้าง “พื้นที่ทางสังคม” สำหรับคนเมือง โดยเฉพาะกลุ่มแวรุงนายู ผ่านการออกแบบสถาปัตยกรรมที่เชื่อมโยงมนุษย์กับสังคมและชุมชนเสมือนอย่างไร้ข้อจำกัดด้านศาสนา ความเชื่อ และเพศสภาพ ภายในโครงการประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ได้แก่ พื้นที่ทางสังคมมลายู (Nayu Space) เช่น ร้านน้ำชาและร้านซักผ้า ซึ่งเป็นพื้นที่ของการพบปะในชีวิตประจำวัน พื้นที่เรียนรู้ (Every Dream Space) สำหรับการต่อยอดความรู้และความฝัน และพื้นที่สงบสุขร่วมกัน (Stillness Space) ที่ส่งเสริมสมดุลทางจิตใจ โดยแนวคิดการออกแบบ “นายู พื้นที่จริง ของคนจริง” มุ่งเน้นการมองเห็นความงามของชีวิตตามความเป็นจริง (As it is) ผ่านการเชื่อมโยงเส้นทางการสัญจรของผู้คนในเมือง เพื่อสร้างตรอกขนาดเล็กและกระจายกลุ่มอาคารจำนวน 6 หลังตามสเกลของตึกแถวเมือง เปิดมุมมองสู่บริบทโดยรอบอย่างตรงไปตรงมา อันนำไปสู่การสร้างสมดุลระหว่างชีวิตเมือง สังคม จิตใจ และพัฒนาเป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการเยียวยาอย่างยั่งยืนในอนาคต |
| dc.description.abstract | The phenomenon of rural-to-urban migration among “urban newcomers” or transient populations is a key driver of Bangkok’s urban expansion, as it is the most populous city in Thailand. A survey by Krungthep Turakij indicates that more than 50% of the city’s population consists of migrants from other provinces who relocate for education, employment, or residence (Garip & Curran, 2014). This situation highlights the necessity for urban development to accommodate and respond to the diverse needs of its inhabitants, particularly those who must adapt to urban life for the first time, including Malay youth in the Ramkhamhaeng area. One significant group is the Malay youth, locally referred to as “Warung Nayu,” who migrate from Thailand’s southern border provinces to Bangkok—especially to the Ramkhamhaeng district—in search of educational and professional opportunities. They bring with them their ways of life, language, and cultural identity, gradually forming a “Malay urban community” characterized by shared aspirations and collective resilience. However, despite the availability of various public spaces in Bangkok, such as markets, parks, and open areas, the 24-hour lifestyle of Warung Nayu—balancing study, work, and rest at different times—limits the emergence of conventional social spaces within formal urban settings. Instead, these social interactions take place within small-scale or residual urban spaces, such as alleys, narrow passages, and areas along the Saen Saep Canal, often in the form of tea stalls and local food vendors. These spaces reflect the adaptation of cultural practices within the contemporary urban context. Comparable approaches to fostering social connection can be seen in contemporary architectural projects such as Little Island Park (2021) by Heatherwick Studio in the United States and Teshima Art Museum (2010) by Nishizawa in Japan, both of which aim to create shared experiences and a sense of community within the urban environment. This thesis, titled “An Experimental Design Project of a Stillness Space for Warung Nayu in Ramkhamhaeng 53, Bangkok,” aims to propose an architectural approach that creates inclusive social spaces for urban dwellers, particularly Warung Nayu. The design emphasizes the connection between people and community without limitations of religion, belief, or gender. The project consists of three main components: Nayu Space, which includes everyday social environments such as tea shops and laundromats; Every Dream Space, which supports learning and personal development; and Stillness Space, which promotes shared mental well-being. Guided by the concept of “Nayu: Real Space for Real People,” the design embraces the beauty of everyday life “as it is” by integrating urban circulation paths to form small alleys and distributing six building units based on the scale of typical shophouses. This approach creates a spatial network that reflects actual human behavior and urban conditions, ultimately fostering a balance between urban life, social interaction, and mental well-being, and proposing a prototype for sustainable healing architecture in the future. |
| dc.format.extent | 16,812,320 bytes (16.03 MB) |
| dc.format.mimetype | application/pdf |
| dc.format.checksum | sha256:33da2516b55d1cf6bd360495c7b3ee6dee0ee283430f4307402de7855f40a290 |
| dc.identifier.uri | https://sar.trang.psu.ac.th/id/36 |
| dc.language.iso | tha |
| dc.publisher | Prince of Songkla University, Trang Campus |
| dc.subject | พื้นที่ทางสังคม |
| dc.subject | ชุมชนพลัดถิ่น |
| dc.subject | ชาวแวรุงนายู |
| dc.subject | การออกแบบสถาปัตยกรรม |
| dc.subject.keyword | พื้นที่ทางสังคม |
| dc.subject.keyword | การออกแบบเชิงทดลอง |
| dc.subject.keyword | ชุมชนพลัดถิ่น |
| dc.subject.keyword | ชาวแวรุงนายู |
| dc.type | วิทยานิพนธ์ |
| dc.rights | Public |
| dc.rights.license | CC BY-NC-ND 4.0 - แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง |
| dc.faculty | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.contributor.advisor | วิสุทธิ์ นุชนาบี |
| dc.degree.discipline | สถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.degree.grantor | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง |
| dc.degree.name | สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต |
| dc.degree.type | Bachelor |
| dc.degree.level | Bachelor |
| dc.coverage.spatial | รามคำแหง 53 บางกะปิ กรุงเทพมหานคร |
| dc.coverage.temporal | พ.ศ. 2568 - 2569 |
| dc.subject.sdg | SDG-10: ลดความเหลื่อมล้ำ |
| dc.subject.sdg | SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน |
| dc.subject.sdg | SDG-16: สันติภาพ ความยุติธรรม และสถาบันที่เข้มแข็ง |
บทคัดย่อ (Abstract)
ภาษาไทย (Thai)
ปรากฏการณ์การย้ายถิ่นสู่เมืองของ “ผู้ไม่คุ้นเมือง” หรือประชากรแฝง เป็นหนึ่งในกลไกสำคัญของการขยายตัวของกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศไทย ผลสำรวจจากเว็บไซต์กรุงเทพธุรกิจพบว่ากว่าร้อยละ 50 ของประชากรในเมืองเป็นผู้ที่ย้ายมาจากต่างจังหวัดเพื่อการศึกษา การทำงาน หรือการอยู่อาศัย (Garip & Curran, 2014) สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นในการพัฒนาเมืองให้สามารถรองรับและตอบสนองต่อความต้องการของประชากรที่มีความหลากหลาย โดยเฉพาะผู้ที่ต้องปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตเมืองเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงกลุ่มเยาวชนมลายูในย่านรามคำแหง กลุ่มเยาวชนมลายู หรือที่เรียกในภาษาพื้นถิ่นว่า “แวรุงนายู” คือเยาวชนมลายูจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ย้ายถิ่นเข้าสู่กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในย่านรามคำแหง เพื่อแสวงหาโอกาสทางการศึกษาและอาชีพ พร้อมทั้งนำวิถีชีวิต ภาษา และอัตลักษณ์ของตนมาก่อรูปเป็น “ชุมชนมลายูกลางเมือง” ที่มีลักษณะของการ “ร่วมฝัน” และ “ร่วมสู้” อย่างไรก็ตาม แม้กรุงเทพมหานครจะมีการจัดเตรียมพื้นที่สาธารณะรองรับกิจกรรมอย่างหลากหลาย เช่น ตลาดนัด สวนสาธารณะ หรือพื้นที่เปิดโล่งต่าง ๆ แต่ด้วยรูปแบบการใช้ชีวิตตลอด 24 ชั่วโมงของแวรุงนายู ซึ่งประกอบด้วยการเรียน การทำงานเพื่อส่งเสียตนเอง และการพักผ่อนที่มีช่วงเวลาแตกต่างกัน ส่งผลให้ “พื้นที่ทางสังคม” ในความหมายเชิงวัฒนธรรมเดิมไม่สามารถเกิดขึ้นในพื้นที่สาธารณะหลักของเมืองได้ หากแต่ไปปรากฏอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กหรือพื้นที่เศษเหลือของเมือง เช่น ตรอก ซอกซอย หรือพื้นที่ริมคลองแสนแสบ ในรูปแบบของร้านน้ำชาและร้านอาหารพื้นถิ่น ซึ่งสะท้อนการปรับตัวของวัฒนธรรมในบริบทเมืองร่วมสมัย ทั้งนี้ แนวคิดการสร้างพื้นที่ที่เอื้อต่อการเชื่อมโยงผู้คนสามารถพบได้ในงานออกแบบร่วมสมัย ดังเช่น ในสหรัฐอเมริกา Heatherwick Studio ได้ออกแบบ Little Island Park (2021) พื้นที่สาธารณะที่ทำให้ผู้คนเมืองรู้สึกเป็นชุมชน และในประเทศญี่ปุ่น Nishizawa ได้ออกแบบ Teshima Art Museum (2010) สถาปัตยกรรมที่ออกแบบมาเพื่อสร้างความสงบร่วมกันของผู้คน ซึ่งล้วนมุ่งสร้างประสบการณ์ร่วมและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนในบริบทเมือง โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้าง “พื้นที่ทางสังคม” สำหรับคนเมือง โดยเฉพาะกลุ่มแวรุงนายู ผ่านการออกแบบสถาปัตยกรรมที่เชื่อมโยงมนุษย์กับสังคมและชุมชนเสมือนอย่างไร้ข้อจำกัดด้านศาสนา ความเชื่อ และเพศสภาพ ภายในโครงการประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ได้แก่ พื้นที่ทางสังคมมลายู (Nayu Space) เช่น ร้านน้ำชาและร้านซักผ้า ซึ่งเป็นพื้นที่ของการพบปะในชีวิตประจำวัน พื้นที่เรียนรู้ (Every Dream Space) สำหรับการต่อยอดความรู้และความฝัน และพื้นที่สงบสุขร่วมกัน (Stillness Space) ที่ส่งเสริมสมดุลทางจิตใจ โดยแนวคิดการออกแบบ “นายู พื้นที่จริง ของคนจริง” มุ่งเน้นการมองเห็นความงามของชีวิตตามความเป็นจริง (As it is) ผ่านการเชื่อมโยงเส้นทางการสัญจรของผู้คนในเมือง เพื่อสร้างตรอกขนาดเล็กและกระจายกลุ่มอาคารจำนวน 6 หลังตามสเกลของตึกแถวเมือง เปิดมุมมองสู่บริบทโดยรอบอย่างตรงไปตรงมา อันนำไปสู่การสร้างสมดุลระหว่างชีวิตเมือง สังคม จิตใจ และพัฒนาเป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการเยียวยาอย่างยั่งยืนในอนาคต
ภาษาอังกฤษ (English)
The phenomenon of rural-to-urban migration among “urban newcomers” or transient populations is a key driver of Bangkok’s urban expansion, as it is the most populous city in Thailand. A survey by Krungthep Turakij indicates that more than 50% of the city’s population consists of migrants from other provinces who relocate for education, employment, or residence (Garip & Curran, 2014). This situation highlights the necessity for urban development to accommodate and respond to the diverse needs of its inhabitants, particularly those who must adapt to urban life for the first time, including Malay youth in the Ramkhamhaeng area. One significant group is the Malay youth, locally referred to as “Warung Nayu,” who migrate from Thailand’s southern border provinces to Bangkok—especially to the Ramkhamhaeng district—in search of educational and professional opportunities. They bring with them their ways of life, language, and cultural identity, gradually forming a “Malay urban community” characterized by shared aspirations and collective resilience. However, despite the availability of various public spaces in Bangkok, such as markets, parks, and open areas, the 24-hour lifestyle of Warung Nayu—balancing study, work, and rest at different times—limits the emergence of conventional social spaces within formal urban settings. Instead, these social interactions take place within small-scale or residual urban spaces, such as alleys, narrow passages, and areas along the Saen Saep Canal, often in the form of tea stalls and local food vendors. These spaces reflect the adaptation of cultural practices within the contemporary urban context. Comparable approaches to fostering social connection can be seen in contemporary architectural projects such as Little Island Park (2021) by Heatherwick Studio in the United States and Teshima Art Museum (2010) by Nishizawa in Japan, both of which aim to create shared experiences and a sense of community within the urban environment. This thesis, titled “An Experimental Design Project of a Stillness Space for Warung Nayu in Ramkhamhaeng 53, Bangkok,” aims to propose an architectural approach that creates inclusive social spaces for urban dwellers, particularly Warung Nayu. The design emphasizes the connection between people and community without limitations of religion, belief, or gender. The project consists of three main components: Nayu Space, which includes everyday social environments such as tea shops and laundromats; Every Dream Space, which supports learning and personal development; and Stillness Space, which promotes shared mental well-being. Guided by the concept of “Nayu: Real Space for Real People,” the design embraces the beauty of everyday life “as it is” by integrating urban circulation paths to form small alleys and distributing six building units based on the scale of typical shophouses. This approach creates a spatial network that reflects actual human behavior and urban conditions, ultimately fostering a balance between urban life, social interaction, and mental well-being, and proposing a prototype for sustainable healing architecture in the future.