วิทยานิพนธ์
2568 (พ.ศ.) / 2025 (ค.ศ.)
วิทยานิพนธ์
คลังความทรงจำเมือง: โครงการแกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ
City cloud storage: The gallery of Surat Thani urban identity through objects
#คลังความทรงจำเมือง
#แกลเลอรี่
#การจัดแสดงนิทรรศการ
SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ
SDG-8: งานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ
SDG-9: อุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน
SDG-17: ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน
ผู้แต่ง (Creator)
หัวเรื่อง (Subject)
คำสำคัญ (Keywords)
ปีที่เผยแพร่ (Year)
คณะ (Faculty)
ภาษา (Language)
URI (Identifier)
ระดับปริญญา (Degree Level)
ชื่อปริญญา (Degree Name)
ประเภทปริญญา (Degree Type)
สาขาวิชา (Discipline)
ที่ปรึกษา (Advisor)
มหาวิทยาลัย/สถาบัน (University/Institution)
หน่วยงานที่มอบปริญญา (Grantor)
สถานที่ที่เกี่ยวข้อง (Spatial Coverage)
ช่วงเวลาที่ศึกษา (Temporal Coverage)
สิทธิ์การใช้งาน (Access Level)
สัญญาอนุญาต (License)
Dublin Core Metadata
| Element | Value |
|---|---|
| dc.title | คลังความทรงจำเมือง: โครงการแกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ |
| dc.title.alternative | City cloud storage: The gallery of Surat Thani urban identity through objects |
| dc.contributor.author | ศตนันท์ เมืองเขียว (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) |
| dc.date.accessioned | 2026-04-10T01:11:34+07:00 |
| dc.date.issued | 2025 |
| dc.date.issuedBE | 2568 |
| dc.description.abstract | รถของเล่นชิ้นหนึ่งอาจมีคุณค่าและความหมายมากกว่าที่เราคิด มนุษย์มีพฤติกรรมสะสมสิ่งของเพื่อการดำรงชีวิตมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาการสะสมสิ่งของเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากความจำเป็นสู่ การแสวงหาความพึงพอใจ การสร้างอัตลักษณ์จากสิ่งของ และการแสดงสถานะทางสังคม สิ่งของหนึ่งชิ้นจึงสามารถสะท้อนตัวตนของเจ้าของได้ (Russell W. Belk, 2541) เป็นตัวกลางในการถ่ายทอดเรื่องราวความทรงจำ (ต้นข้าว ปาณินท์, 2563) และสามารถเชื่อมโยงผู้คนให้เกิดความทรงจำร่วมได้ (Collective Memory) เช่น รถโมเดลหรือตุ๊กตา ซึ่งกลายเป็นสื่อกลางของการพูดคุยและสร้างสังคม แล้วเราสามารถอ่านเมือง ผู้คนและความทรงจำ ผ่านข้าวของของผู้คนและเมืองได้หรือไม่ สถาบันอาศรมศิลป์ (2568) ได้นำ “ภาพคนเมือง” มาใช้เป็นสื่อกลางในการพูดคุยกับผู้คนในชุมชน ก่อให้เกิดการทำความรู้จักและเชื่อมโยงกันทั้งระหว่าง “คนในกับคนใน” และ “คนนอกกับคนใน” อย่างลึกซึ้ง จะเป็นอย่างไรหากเมืองที่เราอาศัยอยู่ต้องเผชิญกับภัยพิบัติและสูญเสียความทรงจำของเมืองไป ใน ประเทศญี่ปุ่นได้เกิดสึนามิขึ้นที่เมืองเซนได(2554) ในช่วงหลังเกิดภัยพิบัติ มีพฤติกรรมในการเดินตามหาความทรงจำในย่านหรือที่พักอาศัย เช่น การเดินตามหารูปภาพ หรือข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ต่อมาทางรัฐบาลพยายามฟื้นฟูความทรงจำของเมือง โดยนำสถาปัตยกรรมเก่าที่หลงเหลือจากภัยพิบัติมาพัฒนาให้เป็นพื้นที่ความทรงจำของทุกคน ที่โรงเรียนอาระฮามะ (2559) จังหวัดสุราษฎร์ธานีเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ปัจจุบันสุราษฎร์ธานีกำลังเผชิญกับความเสี่ยงด้านอุทกภัยและปัญหาปรากฏการณ์การย้ายออกจากเมือง ส่งผลให้ขาดแคลนผู้อยู่อาศัยเมือง ความผูกพันธ์และความทรงจำต่อเมือง (Paweenawat, S. W., & Liao, L., 2566) แล้วเมืองนี้จะยั่งยืนอย่างไรหากไม่มีผู้อาศัยเมือง โครงการนี้จึงมุ่งสร้างกลยุทธ์ในการรักษาความทรงจำเมือง ผ่านการเก็บรวบรวมเรื่องราวในช่วงวัยก่อนจากบ้าน หรือ วัยเรียน ภายใต้แนวคิด “กล่องเก็บความทรงจำเมือง” โดยบางส่วนจะถูกนำมาจัดแสดงเป็นนิทรรศการร่วมในรูปแบบ “คลังความทรงจำเมือง” คลังความทรงจำเมือง: โครงการแกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ นำเสนอแนวทางการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อเก็บรักษาและถ่ายทอดความทรงจำของผู้คนผ่านสิ่งของ ตั้งอยู่บริเวณสถานีตำรวจเก่าตรงข้ามศาลหลักเมือง ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่สะท้อนรากทางประวัติศาสตร์และความทรงจำของเมือง ภายในโครงการประกอบด้วย 3 พื้นที่หลัก ได้แก่ พื้นที่คลังความทรงจำเมือง พื้นที่พูดคุยผ่านข้าวของ และพื้นที่สร้างความทรงจำใหม่ร่วมกับเมือง โดยได้รับการสนับสนุนจากเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี โดยแนวคิดการออกแบบของโครงการมุ่งเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับเมืองผ่านการผสานความทรงจำของเมืองเข้ากับบริบทของศาลหลักเมือง ภายในที่ตั้งโครงการมีการเก็บความทรงจำเมืองผ่านอาคารสถานีตำรวจเก่าเป็นพื้นที่จัดแสดงความทรงจำของเมือง และเชื่อมต่อกับกล่องเก็บความทรงจำที่ทำหน้าที่เป็นหน่วยความทรงจำแบบฝาก–ถอนได้ ขณะเดียวกันพื้นที่ส่วนกลางถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่ความทรงจำร่วมเพื่อส่งเสริมการมีปฏิสัมพันธ์และการสร้างประสบการณ์ร่วมของผู้คน ส่งผลให้โครงการทำหน้าที่เป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมที่เป็นสื่อกลางของความสัมพันธ์ทางสังคมและการอนุรักษ์ความทรงจำของเมืองอย่างยั่งยืน |
| dc.description.abstract | A single toy car may hold more value and meaning than we might assume. Humans have engaged in the practice of collecting objects for survival since prehistoric times. Over time, the act of collecting has shifted from mere necessity to the pursuit of pleasure, the creation of personal identity, and the display of social status. A single object can thus reflect its owner’s identity (Russell W. Belk, 1998), serve as a medium for conveying stories and memories (Tonkao Panin, 2020), and connect people to form collective memories. For example, model cars or dolls have become mediums for conversation and social interaction. This raises the question: can we “read” a city, its people, and their memories through the belongings of its residents? The Asaram Silp Institute (2025) has used “images of city dwellers” as a medium to engage with community members, fostering connections both among locals and between insiders and outsiders. What happens if the city we live in faces disasters and loses its collective memory? In Japan, after the tsunami in Sendai (2011), people engaged in behaviors aimed at retrieving memories within their neighborhoods or homes, such as searching for photographs or personal belongings. Subsequently, the government sought to restore the city’s memory through architecture, transforming remaining historical structures into spaces that preserve collective memory for everyone. Surat Thani, a city with a long history, currently faces population outflow, resulting in residents’ lack of attachment and memory toward the city (Paweenawat, S. W., & Liao, L., 2023). How can the city remain sustainable if there are no residents to preserve its memory? This project aims to develop strategies to revive the city’s memory by collecting stories from people’s childhood homes, early years, and school days under the concept of the “City Memory Box,” some of which will be exhibited collectively as part of a “City Memory Archive.” City Cloud Storage: A Gallery of Surat Thani Citizens’ Identity Through Objects presents an architectural design approach aimed at preserving and transmitting urban memories through personal belongings. The project is located at the former police station site opposite the City Pillar Shrine in Talat Subdistrict, Mueang District, Surat Thani, an area that reflects the historical roots and collective memory of the city. The project consists of three main zones: the Urban Memory Archive, the Object Conversation Space, and the New Memory Creation Space. The project is supported by Surat Thani Municipality. The design concept focuses on reconnecting the relationship between people and the city by integrating urban memories with the cultural context of the City Pillar Shrine. The existing former police station building is preserved and adapted as an exhibition space for urban memories and is connected to memory storage boxes that function as memory units in a deposit–withdrawal system. Meanwhile, the central area is designed as a shared memory space to encourage social interaction and collective experiences among citizens. As a result, the project serves as a prototype of architecture that acts as a social mediator and a mechanism for sustainable urban memory preservation. |
| dc.format.extent | 11,728,320 bytes (11.18 MB) |
| dc.format.mimetype | application/pdf |
| dc.format.checksum | sha256:9f95242c3a14ce1a5b7a8e0c50cc2e988bbab9e07a3381c752eea025a581aabb |
| dc.identifier.uri | https://sar.trang.psu.ac.th/id/37 |
| dc.language.iso | tha |
| dc.publisher | Prince of Songkla University, Trang Campus |
| dc.subject | การจัดแสดงนิทรรศการ |
| dc.subject | พิพิธภัณฑ์และการจัดแสดง |
| dc.subject | คลังความทรงจำเมือง |
| dc.subject | การออกแบบสถาปัตยกรรม |
| dc.subject.keyword | คลังความทรงจำเมือง |
| dc.subject.keyword | แกลเลอรี่ |
| dc.subject.keyword | การจัดแสดงนิทรรศการ |
| dc.type | วิทยานิพนธ์ |
| dc.rights | Public |
| dc.rights.license | CC BY-NC-ND 4.0 - แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง |
| dc.faculty | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.contributor.advisor | วิสุทธิ์ นุชนาบี |
| dc.degree.discipline | สถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.degree.grantor | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง |
| dc.degree.name | สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต |
| dc.degree.type | Bachelor |
| dc.degree.level | Bachelor |
| dc.coverage.spatial | จังหวัดสุราษฎร์ธานี |
| dc.coverage.temporal | พ.ศ 2568 - 2569 |
| dc.subject.sdg | SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ |
| dc.subject.sdg | SDG-8: งานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจ |
| dc.subject.sdg | SDG-9: อุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน |
| dc.subject.sdg | SDG-17: ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน |
บทคัดย่อ (Abstract)
ภาษาไทย (Thai)
รถของเล่นชิ้นหนึ่งอาจมีคุณค่าและความหมายมากกว่าที่เราคิด มนุษย์มีพฤติกรรมสะสมสิ่งของเพื่อการดำรงชีวิตมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาการสะสมสิ่งของเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากความจำเป็นสู่ การแสวงหาความพึงพอใจ การสร้างอัตลักษณ์จากสิ่งของ และการแสดงสถานะทางสังคม สิ่งของหนึ่งชิ้นจึงสามารถสะท้อนตัวตนของเจ้าของได้ (Russell W. Belk, 2541) เป็นตัวกลางในการถ่ายทอดเรื่องราวความทรงจำ (ต้นข้าว ปาณินท์, 2563) และสามารถเชื่อมโยงผู้คนให้เกิดความทรงจำร่วมได้ (Collective Memory) เช่น รถโมเดลหรือตุ๊กตา ซึ่งกลายเป็นสื่อกลางของการพูดคุยและสร้างสังคม แล้วเราสามารถอ่านเมือง ผู้คนและความทรงจำ ผ่านข้าวของของผู้คนและเมืองได้หรือไม่ สถาบันอาศรมศิลป์ (2568) ได้นำ “ภาพคนเมือง” มาใช้เป็นสื่อกลางในการพูดคุยกับผู้คนในชุมชน ก่อให้เกิดการทำความรู้จักและเชื่อมโยงกันทั้งระหว่าง “คนในกับคนใน” และ “คนนอกกับคนใน” อย่างลึกซึ้ง จะเป็นอย่างไรหากเมืองที่เราอาศัยอยู่ต้องเผชิญกับภัยพิบัติและสูญเสียความทรงจำของเมืองไป ใน ประเทศญี่ปุ่นได้เกิดสึนามิขึ้นที่เมืองเซนได(2554) ในช่วงหลังเกิดภัยพิบัติ มีพฤติกรรมในการเดินตามหาความทรงจำในย่านหรือที่พักอาศัย เช่น การเดินตามหารูปภาพ หรือข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ต่อมาทางรัฐบาลพยายามฟื้นฟูความทรงจำของเมือง โดยนำสถาปัตยกรรมเก่าที่หลงเหลือจากภัยพิบัติมาพัฒนาให้เป็นพื้นที่ความทรงจำของทุกคน ที่โรงเรียนอาระฮามะ (2559) จังหวัดสุราษฎร์ธานีเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ปัจจุบันสุราษฎร์ธานีกำลังเผชิญกับความเสี่ยงด้านอุทกภัยและปัญหาปรากฏการณ์การย้ายออกจากเมือง ส่งผลให้ขาดแคลนผู้อยู่อาศัยเมือง ความผูกพันธ์และความทรงจำต่อเมือง (Paweenawat, S. W., & Liao, L., 2566) แล้วเมืองนี้จะยั่งยืนอย่างไรหากไม่มีผู้อาศัยเมือง โครงการนี้จึงมุ่งสร้างกลยุทธ์ในการรักษาความทรงจำเมือง ผ่านการเก็บรวบรวมเรื่องราวในช่วงวัยก่อนจากบ้าน หรือ วัยเรียน ภายใต้แนวคิด “กล่องเก็บความทรงจำเมือง” โดยบางส่วนจะถูกนำมาจัดแสดงเป็นนิทรรศการร่วมในรูปแบบ “คลังความทรงจำเมือง” คลังความทรงจำเมือง: โครงการแกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ นำเสนอแนวทางการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อเก็บรักษาและถ่ายทอดความทรงจำของผู้คนผ่านสิ่งของ ตั้งอยู่บริเวณสถานีตำรวจเก่าตรงข้ามศาลหลักเมือง ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่สะท้อนรากทางประวัติศาสตร์และความทรงจำของเมือง ภายในโครงการประกอบด้วย 3 พื้นที่หลัก ได้แก่ พื้นที่คลังความทรงจำเมือง พื้นที่พูดคุยผ่านข้าวของ และพื้นที่สร้างความทรงจำใหม่ร่วมกับเมือง โดยได้รับการสนับสนุนจากเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี โดยแนวคิดการออกแบบของโครงการมุ่งเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับเมืองผ่านการผสานความทรงจำของเมืองเข้ากับบริบทของศาลหลักเมือง ภายในที่ตั้งโครงการมีการเก็บความทรงจำเมืองผ่านอาคารสถานีตำรวจเก่าเป็นพื้นที่จัดแสดงความทรงจำของเมือง และเชื่อมต่อกับกล่องเก็บความทรงจำที่ทำหน้าที่เป็นหน่วยความทรงจำแบบฝาก–ถอนได้ ขณะเดียวกันพื้นที่ส่วนกลางถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่ความทรงจำร่วมเพื่อส่งเสริมการมีปฏิสัมพันธ์และการสร้างประสบการณ์ร่วมของผู้คน ส่งผลให้โครงการทำหน้าที่เป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมที่เป็นสื่อกลางของความสัมพันธ์ทางสังคมและการอนุรักษ์ความทรงจำของเมืองอย่างยั่งยืน
ภาษาอังกฤษ (English)
A single toy car may hold more value and meaning than we might assume. Humans have engaged in the practice of collecting objects for survival since prehistoric times. Over time, the act of collecting has shifted from mere necessity to the pursuit of pleasure, the creation of personal identity, and the display of social status. A single object can thus reflect its owner’s identity (Russell W. Belk, 1998), serve as a medium for conveying stories and memories (Tonkao Panin, 2020), and connect people to form collective memories. For example, model cars or dolls have become mediums for conversation and social interaction. This raises the question: can we “read” a city, its people, and their memories through the belongings of its residents? The Asaram Silp Institute (2025) has used “images of city dwellers” as a medium to engage with community members, fostering connections both among locals and between insiders and outsiders. What happens if the city we live in faces disasters and loses its collective memory? In Japan, after the tsunami in Sendai (2011), people engaged in behaviors aimed at retrieving memories within their neighborhoods or homes, such as searching for photographs or personal belongings. Subsequently, the government sought to restore the city’s memory through architecture, transforming remaining historical structures into spaces that preserve collective memory for everyone. Surat Thani, a city with a long history, currently faces population outflow, resulting in residents’ lack of attachment and memory toward the city (Paweenawat, S. W., & Liao, L., 2023). How can the city remain sustainable if there are no residents to preserve its memory? This project aims to develop strategies to revive the city’s memory by collecting stories from people’s childhood homes, early years, and school days under the concept of the “City Memory Box,” some of which will be exhibited collectively as part of a “City Memory Archive.” City Cloud Storage: A Gallery of Surat Thani Citizens’ Identity Through Objects presents an architectural design approach aimed at preserving and transmitting urban memories through personal belongings. The project is located at the former police station site opposite the City Pillar Shrine in Talat Subdistrict, Mueang District, Surat Thani, an area that reflects the historical roots and collective memory of the city. The project consists of three main zones: the Urban Memory Archive, the Object Conversation Space, and the New Memory Creation Space. The project is supported by Surat Thani Municipality. The design concept focuses on reconnecting the relationship between people and the city by integrating urban memories with the cultural context of the City Pillar Shrine. The existing former police station building is preserved and adapted as an exhibition space for urban memories and is connected to memory storage boxes that function as memory units in a deposit–withdrawal system. Meanwhile, the central area is designed as a shared memory space to encourage social interaction and collective experiences among citizens. As a result, the project serves as a prototype of architecture that acts as a social mediator and a mechanism for sustainable urban memory preservation.