วิทยานิพนธ์
2568 (พ.ศ.) / 2025 (ค.ศ.)
วิทยานิพนธ์
อมตะสสารพิพิธภัณฑ์
Immatterium
#ไมโครพลาสติก
#มลพิษทางสิ่งแวดล้อม
#พิพิธภัณฑ์
#การจัดการขยะพลาสติก
SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ
SDG-9: อุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน
SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน
SDG-12: การบริโภคและการผลิตที่ยั่งยืน
ผู้แต่ง (Creator)
หัวเรื่อง (Subject)
คำสำคัญ (Keywords)
ปีที่เผยแพร่ (Year)
คณะ (Faculty)
ภาษา (Language)
URI (Identifier)
ระดับปริญญา (Degree Level)
ชื่อปริญญา (Degree Name)
ประเภทปริญญา (Degree Type)
สาขาวิชา (Discipline)
ที่ปรึกษา (Advisor)
มหาวิทยาลัย/สถาบัน (University/Institution)
หน่วยงานที่มอบปริญญา (Grantor)
สถานที่ที่เกี่ยวข้อง (Spatial Coverage)
ช่วงเวลาที่ศึกษา (Temporal Coverage)
สิทธิ์การใช้งาน (Access Level)
สัญญาอนุญาต (License)
Dublin Core Metadata
| Element | Value |
|---|---|
| dc.title | อมตะสสารพิพิธภัณฑ์ |
| dc.title.alternative | Immatterium |
| dc.contributor.author | นาซีร สุทธิกาญจน์ (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) |
| dc.date.accessioned | 2026-06-19T13:12:04+07:00 |
| dc.date.issued | 2025 |
| dc.date.issuedBE | 2568 |
| dc.description.abstract | ในปัจจุบัน ปัญหามลภาวะจากสิ่งที่ไม่ย่อยสลายได้กลายเป็นหนึ่งในภัยเงียบที่ค่อยๆทวีความรุนแรงและแพร่กระจายไปในทุกมิติของสิ่งแวดล้อม วัสดุสังเคราะห์โดยเฉพาะพลาสติกที่ถูกผลิตขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวัน ได้กลายเป็นสสารที่คงอยู่ยาวนานเกินกว่าขอบเขตของการใช้งาน ส่งผลให้เกิดการสะสมในระบบนิเวศทางธรรมชาติ ทั้งในดิน น้ำ และอากาศ มลภาวะดังกล่าวไม่เพียงสร้างผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังย้อนกลับมาส่งผลโดยตรงต่อสุขภาพของมนุษย์ผ่านการปนเปื้อนของไมโครพลาสติกและสารเคมีที่คงอยู่ในสิ่งแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง ปรากฏการณ์นี้สะท้อนให้เห็นถึงความเปราะบางของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับโลก และความจำเป็นในการสร้างพื้นที่แห่งการเรียนรู้เพื่อกระตุ้นการตระหนักรู้ร่วมกันในระดับสังคม อมตะสสารพิพิธภัณฑ์ โครงการสถาปัตยกรรมเชิงแนวคิดที่มีเป้าหมายในการสื่อสารผลกระทบของมลภาวะจากสิ่งที่ไม่ย่อยสลาย ผ่านการออกแบบพื้นที่ที่บูรณาการระหว่างศาสตร์ของสถาปัตยกรรม ศิลปะ และสิ่งแวดล้อม พื้นที่ภายในพิพิธภัณฑ์ได้รับการออกแบบให้สร้างประสบการณ์เชิงพื้นที่ที่สะท้อนวงจรชีวิตของสสาร ตั้งแต่การเกิดขึ้น การใช้งาน จนถึงการคงอยู่ที่ไม่สามารถย่อยสลายได้ โดยใช้แสง วัสดุ เสียง และการจัดองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม เพื่อให้ผู้เข้าชมเกิดการรับรู้และตั้งคำถามต่อผลของการกระทำของมนุษย์ที่ส่งต่อให้โลกในระยะยาว โครงการอมตะสสารพิพิธภัณฑ์มีประโยชน์เชิงวิชาการและสังคมในหลายมิติ ทั้งในด้านการสร้างองค์ความรู้และกระบวนการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม การส่งเสริมทัศนคติและพฤติกรรมของผู้คนให้เกิดความเข้าใจและความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตนสร้างขึ้น รวมถึงการเป็นต้นแบบของการประยุกต์ใช้สถาปัตยกรรมในการสื่อสารปัญหาสิ่งแวดล้อมร่วมสมัย อันสามารถต่อยอดไปสู่การออกแบบเพื่อความยั่งยืนในระดับชุมชน เมือง และสังคมโดยรวม |
| dc.description.abstract | In the present era, pollution caused by non-biodegradable materials has intensified and spread across all dimensions of the environment. Synthetic substances, particularly plastics produced for everyday convenience, have become persistent materials that outlast their intended use, resulting in long-term accumulation within natural ecosystems soil, water, and air. This pollution not only affects living organisms and the environment but also directly impacts human health through the contamination of microplastics and chemical residues that remain in the environment over time. Such a phenomenon reflects the fragility of the relationship between humans and the Earth, highlighting the urgent need for a learning space that can foster collective awareness of environmental responsibility. IMMATTERIUM is conceptualized as an architectural project aimed at communicating the consequences of pollution from non-biodegradable materials through spatial design that integrates architecture, art, and environmental studies. The museum’s interior is designed to deliver a spatial experience that narrates the life cycle of matter from creation and utilization to its non-decomposable permanence using light, materials, sound, and architectural composition as mediums for evoking perception and critical reflection on human actions and their lasting impact on the planet. IMMATTERIUM project contributes both academically and socially by generating architectural knowledge and design approaches that promote environmental learning and awareness. It seeks to foster understanding and responsibility among individuals toward the materials they create and consume, serving as a prototype for architectural practices that communicate contemporary environmental issues. Furthermore, the project provides a foundation for future explorations in sustainable architectural design at the community, urban, and societal levels. |
| dc.format.extent | 9,471,620 bytes (9.03 MB) |
| dc.format.mimetype | application/pdf |
| dc.format.checksum | sha256:e0a5d18af49ff01c4fc85d1dd53e9363ab109cfb3fe2dddc8f38799025ae2d47 |
| dc.identifier.uri | https://sar.trang.psu.ac.th/id/64 |
| dc.language.iso | tha |
| dc.publisher | Prince of Songkla University, Trang Campus |
| dc.subject | พิพิธภัณฑ์และการจัดแสดง |
| dc.subject | การออกแบบสถาปัตยกรรม |
| dc.subject.keyword | ไมโครพลาสติก |
| dc.subject.keyword | มลพิษทางสิ่งแวดล้อม |
| dc.subject.keyword | พิพิธภัณฑ์ |
| dc.subject.keyword | การจัดการขยะพลาสติก |
| dc.type | วิทยานิพนธ์ |
| dc.rights | Public |
| dc.rights.license | CC BY-NC-ND 4.0 - แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง |
| dc.faculty | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.contributor.advisor | วรวุฒิ มัธยันต์ |
| dc.degree.discipline | สถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| dc.degree.grantor | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง |
| dc.degree.name | สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต |
| dc.degree.type | Bachelor |
| dc.degree.level | Bachelor |
| dc.coverage.spatial | จังหวัดสมุทรปราการ |
| dc.coverage.temporal | 2568 |
| dc.subject.sdg | SDG-4: การศึกษาที่มีคุณภาพ |
| dc.subject.sdg | SDG-9: อุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน |
| dc.subject.sdg | SDG-11: เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน |
| dc.subject.sdg | SDG-12: การบริโภคและการผลิตที่ยั่งยืน |
บทคัดย่อ (Abstract)
ภาษาไทย (Thai)
ในปัจจุบัน ปัญหามลภาวะจากสิ่งที่ไม่ย่อยสลายได้กลายเป็นหนึ่งในภัยเงียบที่ค่อยๆทวีความรุนแรงและแพร่กระจายไปในทุกมิติของสิ่งแวดล้อม วัสดุสังเคราะห์โดยเฉพาะพลาสติกที่ถูกผลิตขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวัน ได้กลายเป็นสสารที่คงอยู่ยาวนานเกินกว่าขอบเขตของการใช้งาน ส่งผลให้เกิดการสะสมในระบบนิเวศทางธรรมชาติ ทั้งในดิน น้ำ และอากาศ มลภาวะดังกล่าวไม่เพียงสร้างผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังย้อนกลับมาส่งผลโดยตรงต่อสุขภาพของมนุษย์ผ่านการปนเปื้อนของไมโครพลาสติกและสารเคมีที่คงอยู่ในสิ่งแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง ปรากฏการณ์นี้สะท้อนให้เห็นถึงความเปราะบางของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับโลก และความจำเป็นในการสร้างพื้นที่แห่งการเรียนรู้เพื่อกระตุ้นการตระหนักรู้ร่วมกันในระดับสังคม อมตะสสารพิพิธภัณฑ์ โครงการสถาปัตยกรรมเชิงแนวคิดที่มีเป้าหมายในการสื่อสารผลกระทบของมลภาวะจากสิ่งที่ไม่ย่อยสลาย ผ่านการออกแบบพื้นที่ที่บูรณาการระหว่างศาสตร์ของสถาปัตยกรรม ศิลปะ และสิ่งแวดล้อม พื้นที่ภายในพิพิธภัณฑ์ได้รับการออกแบบให้สร้างประสบการณ์เชิงพื้นที่ที่สะท้อนวงจรชีวิตของสสาร ตั้งแต่การเกิดขึ้น การใช้งาน จนถึงการคงอยู่ที่ไม่สามารถย่อยสลายได้ โดยใช้แสง วัสดุ เสียง และการจัดองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม เพื่อให้ผู้เข้าชมเกิดการรับรู้และตั้งคำถามต่อผลของการกระทำของมนุษย์ที่ส่งต่อให้โลกในระยะยาว โครงการอมตะสสารพิพิธภัณฑ์มีประโยชน์เชิงวิชาการและสังคมในหลายมิติ ทั้งในด้านการสร้างองค์ความรู้และกระบวนการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม การส่งเสริมทัศนคติและพฤติกรรมของผู้คนให้เกิดความเข้าใจและความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตนสร้างขึ้น รวมถึงการเป็นต้นแบบของการประยุกต์ใช้สถาปัตยกรรมในการสื่อสารปัญหาสิ่งแวดล้อมร่วมสมัย อันสามารถต่อยอดไปสู่การออกแบบเพื่อความยั่งยืนในระดับชุมชน เมือง และสังคมโดยรวม
ภาษาอังกฤษ (English)
In the present era, pollution caused by non-biodegradable materials has intensified and spread across all dimensions of the environment. Synthetic substances, particularly plastics produced for everyday convenience, have become persistent materials that outlast their intended use, resulting in long-term accumulation within natural ecosystems soil, water, and air. This pollution not only affects living organisms and the environment but also directly impacts human health through the contamination of microplastics and chemical residues that remain in the environment over time. Such a phenomenon reflects the fragility of the relationship between humans and the Earth, highlighting the urgent need for a learning space that can foster collective awareness of environmental responsibility. IMMATTERIUM is conceptualized as an architectural project aimed at communicating the consequences of pollution from non-biodegradable materials through spatial design that integrates architecture, art, and environmental studies. The museum’s interior is designed to deliver a spatial experience that narrates the life cycle of matter from creation and utilization to its non-decomposable permanence using light, materials, sound, and architectural composition as mediums for evoking perception and critical reflection on human actions and their lasting impact on the planet. IMMATTERIUM project contributes both academically and socially by generating architectural knowledge and design approaches that promote environmental learning and awareness. It seeks to foster understanding and responsibility among individuals toward the materials they create and consume, serving as a prototype for architectural practices that communicate contemporary environmental issues. Furthermore, the project provides a foundation for future explorations in sustainable architectural design at the community, urban, and societal levels.